El Cau (o los Scouts)

Hoy, recién vuelto de la dos semanas de incomunicación, os voy a hablar de una de las cosas más importantes de mi vida, y una de mis grandes prioridades. Se trata de los scouts (o como lo llamamos en Cataluña, Cau), No he hablado nunca acerca de las bondades del movimiento que inició el Sr. Baden Powell, pero volviendo de una ruta pionera y después de haber pasado a rovers (el paso previo a monitor) es algo que siento que debo hacer.

Y es que le debo mucho al Cau y a todos los monitores que voluntariamente me han ido educando e inculcando unos valores y unos hábitos que creo muy importantes en mi día a día y que me han ido modelando como persona. Si no fuese por ellos yo sería una persona muy diferente hoy, y es posible que no todo me hubiese ido tan bien en la vida. Así que hoy tengo ganas de pedir gracias:

Gracias a los monitores que me aguantasteis en lobos. Vosotros fuisteis los que empezasteis mi progreso scout y los primeros en ayudarme en autocontrolarme. Aún recuerdo los sustos que os daba cuando se me cruzaban los cables e intentaba pegar a mis compañeros o escaparme de ellos para que no me siguieran haciendo daño. Así que muchas gracias Laura, Miki, Nacho, Guille, Guio, Uri, y Ari por dos años inolvidables de lobatos.

También debo dar las gracias a aquellos monitores que me aguantasteis en rangers. Los cambios son progresivos y no me recuerdo mucho más calmado en rangers que en lobos. Tuvisteis que aguantar mis siempre problemáticos campamentos y seguro que muchas cosas más que no recuerdo. Además para los cinco últimos fui uno de vuestros primeros "niños" estrenandoos como monitores. Ori, Montse, Miki, Olga, Ibañez, Germán, Andrés e Irene; muchas gracias por dedicar tanto de vuestro tiempo en vuestra labor de monis.

Al tercer bloque al cual tengo que agradecer su presencia en mi vida es a todos los monitores de pioneros. Son culpables en gran parte de que actualmente me guste la montaña como me gusta, y que en algunos tiempos libres salga a escalar, a ir en bicicleta o a hacer geocaching en vez de pudrirme en casa con el ordenador. También fue en pioneros donde aprendí a ser practico y que un poco de disciplina nunca va mal. Así que gracias Enric, Nacho, Montse y Ferran.

Y por último también tengo que dar gracias a todos los demás monitores. Que a pesar de no ser los míos propios, o haber echo una corta colaboración, también me habéis ido ensañando cosas y habéis dejado huella en mi. Muchas gracias a todos, y espero que dentro de unos pocos años os pueda tomar el relevo e intentar subsanar esta deuda que tengo para con el Cau.

Muchas Gracias.

(Nota aclaratoria: la asociación scout en la que estoy se organiza de modo que en tercero y cuarto de primaria estás en la rama de castores, en quinto y sexto lobos, primero y segundo de la ESO rangers, tercero, cuarto y primero de Bachiller pioneros, y por último en rovers varia dependiendo de la gente que forme el clan. Más en: http://es.wikipedia.org/wiki/Escultismo)

Comentarios

NGG ha dicho que…
Em sentia prou imbècil per haber-ho deixat i amb el text m'has deixat els pèls de punta Eric! perfí un gran Ròver i un prèvi monitor!, felicitats enserio qualsevol agrairia haver arribat fins aquí, hi ha gent qe no té tant de coratge i que la caga i avandona l'experiència scout com algú que jo conec ( mai millor dit jo mateixa). m'encanta que sempre hi hagi algú amb tanta força! SEMPRE A PUNT!!


PD: suda si trenco les regles del teu blog i nse qines coses xro havia d'agrair-te que expliquéssis el que se sent al ser un rover!, unpetoneet! :)
Anónimo ha dicho que…
Me ha emocionado la entrada en tu blog sobre el Cau, y me alegro de que seas consciente de la importancia que ha tenido en tu vida toda esta "panda" de personas maravillosas, y como cada una de ellas ha dejado su granito de arena para que tú seas una persona mejor, espero que si llegas a ser monitor algún día sepas dar buenos consejos como ellos te los han dado a tí. También como padres nos ha aportado cosas importantes, además de grandes amigos.Yo desde aquí como tu madre reitero las gracias a ésta gran familia que es "EL CAU"

SEMPRE A PUNT!!

MAMÁ
Anónimo ha dicho que…
Y yo, y yo. No he aportado nada a tu vida????? Snif snif.....
Gracias por nacer aquel 7 de Julio del 93 y ser mi ahijado.

T'estimo
Ldk666 ha dicho que…
Escucha nuestro canto, señora del Scout.
Señalanos la ruta antes de amanecer.
Y en nuestros corazones pon una luz también.
Para que caminemos con ánimo y con fe.
Al compás de la marcha, andando sin cesar,
Para encontrar al fin, junto a ti, nuestra paz.

Nose si iba asi muy bien la letra pero lo recuerdo de mi ultimo año de Cau ^^

Felicidades por casi acabar el camino.
Santau ha dicho que…
me ha ENCANTADO la entrada...

pensaba encontrar algo aa mi estilo, una história de la creación del cau y ya está, pero lo has clavado!
Anónimo ha dicho que…
Fou tot un plaer. Per això som escoltes, no?, Servim, o com diuen els Ròvers (Truc) del meu cau, Fem servei!

Ari.
Anónimo ha dicho que…
Yo no he sido moni tuyo directamente, pero si que he ido viendo tu progresión y... estoy de acuerdo... fuiste un hueso duro... jajajaja, es broma. Eric, tus monitores lo han hecho con toda la ilusión y estamos muy contentos de haber podido guiarte cuando lo has necesitado. Siempre puedes contar con nosotros en el futuro, ya lo sabes. Espero que tu última etapa como escolta en el AECH, róvers, no sea la última como escolta en la vida.

Si decaig animeu-me, si avanço, seguiu el meu exemple. Sempre a punt!

Jonatan
Anónimo ha dicho que…
Por cierto, es que escribiendo rápido y creo que se me ha colado. Es "decaic" i no "decaig". Así parezco de la Vall d'Aran jejejeje.

Jonatan

Entradas populares de este blog

Brigada SOS for Dummies

Las reglas de Internet

Lugares que molan: Firefly